Otwieramy drzwi lekko zadymionej, zanurzonej w półmroku świec Alchemii. Dobrze znany klimat wita nas od progu. Jak zwykle w czwartkowy wieczór każdy stolik zajęty i pogrążony w mniej lub bardziej artystycznej rozmowie. Tylko zamieszanie dzisiaj jakby większe, parę osób w finezyjnych strojach krząta się nerwowo.

Przy barze stoi urocza blondynka - Mademoiselle Karen, która odwzajemnia uśmiech i z duńskim akcentem odpowiada ciepłe „Czeszcz”. Przed zejściem do piwnicy, proszą nas o bilety. Z nieukrywanym zaszczytem i podekscytowaniem w głosie odpowiadamy, że na koncert zaprosił nas sam Czesław i na pewno nasze nazwiska znajdują się na liście gości. Nasza znajomość trwa od porannego wywiadu, jednak chcemy choć trochę poczuć się jak starzy znajomi Mozila.

W piwnicy dziki, rozentuzjazmowany tłum miłośników Czesława i jego muzyki. Gdy artyści wchodzą na scenę w całej piwnicy rozbrzmiewają gromkie oklaski. Na początku Czesław żartuje, że niektórzy z nas są na koncercie pewnie pierwszy raz, niektórzy kolejny, a niektórzy pierwszy i ostatni. Szydzi też trochę ze swojego, dobrze skrojonego garnituru, który według niego mógłby być lepszy. Jednak publiczność, która bezwarunkowo kocha Czesława krzyczy „Nie!”. Zaczyna się koncert. Cała polsko-duńska świta wygląda rewelacyjnie – stroje i fryzury idealnie pasują do muzyki, która czasem wzrusza a czasem bawi słuchaczy. Co pewien czas Czesław opowiada anegdotki lub po prostu prawi mozilowe, urzekające monologi.

W czasie grania „Maszynki do świerkania” cała publiczność poddaje się choreografii muzyka, który zachęca nas do „robienia wiochy”. Zatem bez wstydu tańczymy i wymachujemy rękami jak na dobrej imprezie techno. Każdy instrument wydaję się grać z całego blaszanego lub klawiszowego serca, dźwięki akordeonu aż nieswojo by brzmiały bez głosu Czesława. Na scenie czuć dobrą energię między muzykami, żartują i uśmiechają się do siebie. Widać, że znają się i rozumieją bez słów. Na widowni natomiast są honorowi goście – to rodzice jednego z muzyków, oni również dostają ogromne brawa od krakowskiej publiczności. Unikatowe, genialne teksty piosenek śpiewane są nie tylko przez Czesława, ale nas wszystkich. Gdy muzycy schodzą ze sceny, nie dajemy im tak łatwo odejść. Podwójny bis ozdobiony komentarzami Czesława o „punkowym niegdyś i niesmacznym walczyku” jest prawdziwą gratką dla miłośników jego muzyki. Po koncercie jesteśmy pozytywnie nastawieni do świata i po raz kolejny zachwyceni fenomenem osobowości Czesława. Wychodząc faktycznie chcemy wierzyć, że jesteśmy „hepi szajni pipul”.

autor: N.