Na polskim rynku muzycznym działają już 11 lat. Zagrali kilkaset koncertów na terenie Polski, podbili serca publiczności w Stanach Zjednoczonych i całej Europie. Każdą kolejna płytą udowadniają, że w Pustkach nawet Salomon znalazłby coś dla siebie.

Czy wasza definicja pojęcia Muzyki Ściany Wschodniej nie uległa zmianie w czasie istnienia zespołu? Czy dalej identyfikujecie się z tym pojęciem?

Radek: Ja się poczułem wywołany do tablicy, ponieważ jestem autorem tego sformułowania. Myślę, że to jest kwestia umowna, ale każdy z nas ma słowiańską duszę i już dawno zgodziliśmy się na ten temat, że chcemy grać w sposób bardziej nasz, niż amerykański czy angielski. To zostało ogłoszone równolegle z wydaniem naszej drugiej płyty „8 Ohm”, ale dla mnie np. „Kalambury” też są Ścianą Wschodnią, choćby dlatego, że dalej słychać tę nutę słowiańską. Zresztą najlepszy przykład mieliśmy, kiedy ostatnio wyjechaliśmy do Stanów na koncert. Ludzie nam mówili, że zespoły grają tu trochę inną muzykę i że mamy w sobie coś specyficznego. To jest jakieś potwierdzenie tego, że krążymy ścieżką Ściany Wschodniej. Natomiast na każdej płycie wygląda to nieco inaczej i każde z nas podchodzi do tego na własny sposób.

Wymyślając tę nazwę chcieliście wymknąć się klasyfikacji dziennikarzy, ale czy to pojęcie nie zamknęło was też w jakiejś szufladce?

Basia: Muzyka Ściany Wschodniej to pomysł, który my czujemy i z którym się związaliśmy. Natomiast ja bym naszej sytuacji nie nazywała zaszufladkowaniem, bo my jesteśmy bardzo otwartym zespołem i myślę, że jeszcze nie raz zaskoczymy odbiorców.
Szymon: Mogę dodać jeszcze od siebie, że my nie działamy w ten sposób, że mamy napisane na czole Muzyka Ściany Wschodniej i staramy się grać w tym stylu. Tak naprawdę nie jest to dla nas jakieś specjalnie duże zagadnienie i ten termin pojawił się właśnie dlatego, że nazwy, które nam nadawali dziennikarze nie do końca nam odpowiadały. Byliśmy już tym tak znudzeni, że chcieliśmy się od tego odciąć.

W jakim miejscu polskiej sceny teraz się znajdujecie? Bliżej wam do sceny offowej czy mainstreamu?

Basia: Ja mam złe skojarzenia ze słowem mainstream. W tym momencie jesteśmy ku wyjściu do czegoś więcej niż nisza. Natomiast nie jesteśmy zespołem popowym ani komercyjnym. Oczywiście od jakiegoś roku zagęszcza się ilość naszych fanów i ludzi, którzy przychodzą na koncerty. Zespół gra 10 lat, więc to jest nieuniknione. Też nie jest tak, że przez całe 10 lat tkwiliśmy w niszy, tylko wszystko idzie w miarę równym tempem. Czasem dzieje się to poza wykonawcą – jeżeli nagrasz 5 płyt czy 7 płyt to nagle z tej niszy wychodzisz, nie wiadomo dlaczego tak się dzieje.
Szymon: Ja myślę, że jest wiele odcieni niszy i wiele odcieni mainstreamu. My jesteśmy gdzieś tak pomiędzy.

Jak myślicie, gdzie leży siła zespołu Pustki? Co w Waszej muzyce najbardziej urzeka słuchaczy?

Basia: Jest coś takiego, że robimy wszystko po swojemu. Wydaje mi się, że czasami jest to naszym atutem, a czasami jest to naszą piętą achillesową, bo jesteśmy w tyle za obecnymi teraz trendami. Natomiast ja uważam, że to jest nasza mocna strona. Zawsze brzmimy jak chcemy i tworzymy piosenki w taki sposób, w jaki chcemy. Opisujemy rzeczywistość tak, że jest inna niż to, co słyszymy na około. Mnie się wydaje, że to, że ciągle stoimy okoniem jest naszym atutem. Chociaż mam nadzieję, że nie będę mówić tego za 50 lat, będąc cały czas w głębokiej niszy. <śmiech>

Basia w jednym wywiadzie powiedziała: Wolę nagrania, które są chropawe, niedoskonałe, kwadratowe, bo słychać, że nagrywał je żywy człowiek, a nie maszyna, co produkuje jakąś idealną gładź. W takim razie czy muzyka, której słuchacie też jest daleka od elektronicznych brzmień?

Basia: Bardzo lubimy nagrania, które wychodzą poza ogólnie przyjętą normę i nie lubimy nagrań gładkich. Przyjęliśmy chęć tworzenia muzyki chropowatej, dlatego że mieliśmy nagrania, które były gładkie i nam się kompletnie nie podobały, bo były pozbawione pazura, jakiejś iskry. Wydaje mi się, że każdy z nas lubi ostrzejsze brzmienia i takie płyty, które trzeba przesłuchać trzy razy, żeby je skumać.