Klub Kwadrat szybko jak po Danonkach wyrósł w otoczeniu akademików Politechniki. Dzisiaj równie szczelnie osaczyły go studenckie grille, które wraz z rozchwianymi (nie tylko emocjonalnie) właścicielami witają wiosnę. W tym samym czasie w Kwadracie równie sielankowa atmosfera.

Pierwszy dzień Cracow Reggae Festivalu odbył się 9 kwietnia. Później, mimo licznych trudności, organizatorzy podnieśli się z żałobnej czerni i wulkanicznego islandzkiego pyłu jak feniks z popiołów – drugi dzień muzycznego święta reggae został przeniesiony na 23 kwietnia. Zabrakło, co prawda legendarnego zespołu Izrael, ale pozostali artyści także do miana legend aspirują, a już na pewno – inspirują publiczność. Przed każdym poszczególnym koncertem, scenę wypełniają ponętne kształty Uli Afro Fryc, która pokaz dancehallu zamienia w ekspozycję kobiecości. Obok pośladków Uli Fryc, nieskromny udział w ożywianiu publiczności ma także Dj Bart. Grana przez niego muzyka raczej nie wpisuje się w konwencję reggae, ale wszyscy zgromadzeni radośnie podrygują do piosenek Gorillaz, a gimnazjaliści razem z Guralem nucą wyhylylybymy. Chociaż najpierw musieliby pochwalić się przy barze dowodem, a o to w wieku piętnastu lat dość trudno.

Na scenie pojawia się Bakshish Soundsystem. W trakcie tego koncertu radość z grania muzyki ociera się nieco o banał, a spontaniczny ruch bioderkiem wydaje się być karykaturalnym. Na plus można odnotować wokalne umiejętności Moniki, której głos wzbogaca dość proste teksty i nadaje im bardziej wyrazistego feelingu. Jarex prosi o hałas dla nowej fryzury Moniki, która zrezygnowała z popularnej na niektórych osiedlach łysej głowy. Następnie na scenie pojawia się Marika wraz z rozmiłowanymi w muzyce trance dj-ami. Koncertowy repertuar zostaje wzbogacony o dwie piosenki pochodzące z nowej płyty, która ma ukazać się 8 czerwca tego roku. Marika jak zwykle czaruje publiczność – proponuje usmażenie naleśników czy też uderza w sentymentalne tony w wykonując przeboje z lat 90-tych. Pomaga także wokaliście zespołu Jamal w zaśpiewaniu piosenki Daj mi tę noc ze specjalną dedykacją dla managera.

Publiczność do tej pory zwisająca z balkonów jak kiści winogron, powoli znika w mroku kwietniowej nocy. W oczekiwaniu na Abradaba pod sceną zostali już tylko najwytrwalsi. Benedyktyńska cierpliwość, która studentom jest dość obca, tym razem się opłaciła. Około 2 w nocy mogliśmy usłyszeć takie klasyki jak Film czy Konfrontacje oraz utwory z płyty Ostatni poziom kontroli wykonane przy wokalnym wsparciu Gutka. Jedyne pytanie, jakie nasuwa się po zakończonych koncertach brzmi: kiedy następny festiwal?