Najnowszą płytę "Looking walking being" wydała w legendarnej wytwórni Blue Note. Środowisko artystów i słuchacze jednogłośnie okrzyknęli ją pierwszą damą polskiego jazzu. W wywiadzie dla nas opowiada o swoim podejściu do muzyki, poezji, otrzymanym Fryderyku, a nawet fascynacji... tenisem ziemnym.

Na swojej stronie internetowej napisała pani, że odczuwa motylki w brzuchu przed wydaniem płyty. A jakie emocje pojawiają się po premierze?

Aga Zaryan: Wspaniałe, bo płyta już w dniu premiery pokryła się złotem, to jest bardzo miły moment dla artysty kiedy okazuje się, że jego dzieło znajduje odbiorców. Jest to również potwierdzenie, że warto pracować i robić to, co się kocha. Teraz mam z kolei motyle w brzuchu, bo jesteśmy w trasie koncertowej, ale to już zupełnie inny rodzaj doznania. Jeździmy z jednego miasta do drugiego, czasami wiele godzin spędzamy w podróży, a wieczorami występujemy przed inną publicznością. Gramy nowy program na żywo, a ponieważ jazz jest muzyką improwizowaną, może podążać w bardzo różnym kierunku. Każdy koncert jest nieco inny, koncerty nie brzmią nigdy jednakowo.

Płyta „Looking walking being” bardzo różni się od poprzednich. Jak przyjęli album słuchacze? Czy docierają do pani jakieś indywidualne głosy od nich?

Aga Zaryan: Ta płyta jest kompletnie inna od poprzednich, przede wszystkim jest autorska. Sama napisałam większość tekstów, a muzycy skomponowali utwory specjalnie dla mnie. Tworzyliśmy wszystko wspólnie, oczywiście miałam wpływ na kształt muzyki. Trudno jej „przypiąć łatkę”, ponieważ nie nagraliśmy tym razem standardów jazzowych ani coverów, czyli nie są to nasze interpretacje muzyki napisanej już wcześniej. Na razie dochodzą mnie pozytywne słuchy dotyczące mojego albumu, pojawiło się kilka bardzo dobrych recenzji w prasie, wydaje mi się, że moi słuchacze ciepło przyjęli tę płytę. Wczoraj zaczęliśmy trasę koncertową, graliśmy w Dąbrowie Górniczej, na niektóre koncerty zabrakło biletów. Bardzo wiele osób po koncercie przyszło z płytą i mówiło, że przyjemnie im się słucha nowych kompozycji, więc chyba jest ok.

Co zdecydowało o użyciu wierszy Denise Levertov na nowej płycie? Ma pani jakiś szczególny sentyment do jej twórczości?

Aga Zaryan: Nie miałam okazji jej poznać, umarła w 1997 r., ale jestem z nią związana emocjonalnie. Kiedy czytałam jej poezję, nie wiedziałam, że przyjaźniła się z Czesławem Miloszem, więc miała też jakiś związek z Polską. To, co mnie zafascynowało w jej poezji to bardzo ciekawa, filozoficzna postawa dotycząca odbierania rzeczywistości, odbierania świata i ludzi. Poczułam z nią bliskość emocjonalną i postanowiłam wykorzystać jej wiersze do muzyki. Udało się zdobyć pozwolenie na to, żeby wiersze użyć w kompozycjach. Dla mnie to bardzo ciekawe doświadczenie, kiedy muzyka powstaje do tekstu, który jest mi bliski. Dzięki interpretacji z muzyką te wiersze nabierają jeszcze innego waloru. Sama napisałam do jednego ze swoich tekstów melodię. To miły proces.

Trudno było zdobyć takie pozwolenie?

Aga Zaryan: Nie, nie trudno. Oczywiście nie wiem, jak by to było w przypadku innych poetów, ale tutaj poszło naprawdę gładko. Napisaliśmy list z prośbą, a właściwie pytaniem, czy moglibyśmy użyć pięciu wierszy i napisać muzykę do słów. Pozwolenie przyszło szybko i sprawnie. Jej spadkobiercy potraktowali nas w bardzo miły sposób.