W jednym z wywiadów powiedziałeś, że przyszedłeś do szkoły w bransoletce z karaluchów. Wyróżniałeś się jeszcze w jakiś inny, osobliwy sposób?

Afro Jax: Tak, we wszelkie możliwe, osobliwe sposoby. Myślę, że moje dzieci mnie pomszczą. Starałem się jak najdziwniej wyglądać, dzięki temu wyleciałem z pierwszego liceum, a w drugim miałem przejebane. Gdyby nie to, że miałem zespół, który zacząłem organizować zresztą w tym właśnie liceum, i że grałem, do dzisiaj byłbym pośmiewiskiem, a tak – jestem tylko dla niektórych.

Dlaczego w czasie poprzedniego koncertu w Krakowie zagrałeś w futrze swojej żony? To było futro ślubne?

Afro Jax: Nie, nie było ślubne, ale ładne, a przy tym byłem w stanie się weń wbić. Mam klasycznie męską sylwetkę i mało które ubranie, które jest śliczne, kobiece i delikatne, jestem w stanie założyć. W nim akurat mieściłem się idealnie, w związku z czym było moim strojem scenicznym przez jakieś pół roku, ale teraz czas iść naprzód i już go nie używam.

Zgadzasz się w takim razie z tym, co powiedział Maciek Maleńczuk, że – „Artystom wolno więcej”?

Afro Jax: Z punktu widzenia artystów – na pewno wolno im więcej.
Remek: Zwłaszcza z punktu widzenia Maleńczuka.

A z Waszej strony jak to wygląda?

Remek: Z naszego punktu widzenia po zagranym koncercie łatwiej nam się pije piwo na ulicy. Z mniejszym stresem przed policją. Wszyscy to spontanicznie robią i zapominają, że nie wolno. Natomiast podejrzewam, że panowie policjanci mieliby inne zdanie na ten temat.
Afro Jax: A ja nie jestem artystą i w związku z tym piwo zawsze pije mi się bardzo łatwo.

Co jest dla was miarą sukcesu w muzyce? Czy Afro Kolektyw juz ten sukces osiągnął?

Remek: Jeżeli mierzyć sukces wynikami finansowymi lub liczbą sprzedanych płyt to sukcesu nie ma. My przede wszystkim możemy mierzyć sukces raczej własną satysfakcją z tego, co robimy. Jakimś sukcesem są także nasi odbiorcy, którzy stanowią dość dużą liczbę i są bardzo sympatyczni. Za sukces możemy też uznać sytuację, kiedy ktoś przychodzi do nas i mówi, że to, co robimy jest świetne.
Rafał: Ja chciałem nawiązać do tego szczęścia, dawania ludziom muzyki i cieszenia się tym...
Remek: Jest satysfakcja własna. Generalnie mi się wydaje, że granie muzyki największą przyjemność sprawia muzykom. To jest taka natychmiastowa gratyfikacja, która chyba powinna stanowić jakąś miarę.
Rafał: Ale w dobie dyskotek…
Remek: …DJ zarabia więcej niż muzyk...
Rafał: ...i DJ jest dla klubu łatwiejszy do zwerbowania. Każdy zespół ma określoną kwotę, za którą zagra, a DJ może zawsze zagrać za mniej. To jedna osoba, a nie sześć, którym trzeba zapłacić.
Remek: I zagra to, co wszystkim się podoba, a nie tylko niektórym.
Rafał: W obliczu tego idea grania na żywo sprawia przyjemność właśnie muzykom głównie.
Afro Jax: Ja nie jestem aż takim pesymistą jak moi koledzy. Przede wszystkim uważam, że w momencie, kiedy zespołów, twórców, już nie będzie, to DJ-e też nie będą mieli czego grać, bo nie będzie powstawać w ogóle nowa muzyka.
Remek: <śmiech> Jest dużo dobrej starej, po co robić nową?
Afro Jax: Ale w pewnym momencie jej zabraknie. Poza tym gratyfikacja nie polega na tym, żeby muzyk miał fajnie dlatego, że gra muzykę, tylko dlatego, że ktoś przychodzi i słucha. „Muzyk” kurwa… jacy z nas muzycy? Ten kto jest na scenie…