Po zamyśleniu i smutku Triduum Paschalnego przyszedł czas na radość – radość Zmartwychwstania. Utwór La Resurrezione napisany do tekstu nadwornego poety Marii Kazimiery Sobieskiej przez niespełna dwudziestotrzyletniego Handla, mający swą premierę w Niedzielę Wielkanocną 1708 r., idealnie wkomponował się w nastrój wczorajszego wieczoru.

Gdy tylko słynna grupa Il Giardino Armonico pod batutą Giovanniego Antoniniego stanęła na scenie, jeszcze nim wybrzmiały pierwsze takty muzyki wiedziałam, że będzie to występ w typowo włoskim stylu. Nie pomyliłam się. Choć nie rozumiałam języka, w którym swe kwestie śpiewały postaci ziemskie: Maria Magdalena, Maria Kleofasowa i Jan Zbawiciel oraz metafizyczne: anioł i lucyfer, nie przeszkodziło mi to w odbiorze treści utworu – paradoksalnie nawet pomogło. Dzięki temu w pełni skupiłam się na emocjach zawartych w głosach solistów oraz w muzyce, która idealnie z nimi współgrała. Części radosne przeplatały się z partiami bardziej stonowanymi i przejmującymi, arie solowe z duetami. Raz przykuwała uwagę harmonia dźwięków, drugi raz witalność i chaos. Słowem – barok w całej okazałości (Jak ujął to konferansjer przed koncertem: „czekają nas barokowe afekty i barokowe efekty”).

Wśród głosów wyróżniał się głęboki męski bas Luca Pisaroni, wspaniale korelujący z postacią Lucyfera, którą odgrywał. Nad wyraz przejmująco brzmiał także sopran Roberty Invernizzi w roli Marii Magdaleny. Pozostali wykonawcy (Maria Espada – sopran, Marina De Liso – alt, Jeremy Ovenden – tenor) brzmieli równie dobrze. Występ był również interesujący wizualnie. Na twarzach śpiewaków rysowały się wszystkie emocje, które wyrażali głosem; towarzyszyły im charakterystyczne, pełne przeżyć gesty. Przyjemnie było patrzeć na skupione twarze muzyków czuwających nad brzmieniem każdej nuty. Nie byłabym sobą nie wspominając o cudownej wiolonczeli w intensywnym wiśniowym kolorze czy o pięknych, stylowych sukniach śpiewaczek.

W trakcie koncertu naszła mnie refleksja o tym, jak wiele zależy od dyrygenta – być może wniosek dość banalny, jednak patrząc na charyzmatyczną postać Giovanniego Antoniniego nie da się uniknąć podziwu. Ze zdziwieniem dziecka obserwowałam, jak po każdym płynnym, rytmicznym ruchu następował dźwięk w pełni go oddający. Wczorajszy koncert był ważnym przeżyciem zmysłowym i duchowym tej Wielkanocy.

Autor: Kasia
Zdjęcia pochodzą ze strony www.misteriapaschalia.pl