Prawdziwą gratkę dla wszystkich słuchaczy hip hopu przygotował klub Studio. Po trzech latach nieobecności na małopolskich ziemiach do Krakowa wrócił Eldo. W tym czasie zdążył wydać solową płytę i przygotować kolejny materiał, który zgodnie z zapowiedzią ukaże się już w kwietniu tego roku.

Supporty trzymały równie wysoki poziom jak sam koncert. Miuosh wierny mrocznym dźwiękom i unurzanym w brudzie historiom, wpisuje się w konwencję horrorcore. Jest to pewnego rodzaju nowość na polskiej scenie, za granicą jednak szeroko eksploatowana przez takich artystów jak Ill Bill czy Necro. Choć sam Miuosh sprzeciwia się takim klasyfikacjom, stosowane przez niego środki wyrazu, znacznie przybliżają jego twórczość do charakterystycznej dla Non Phixion stylistyki. Następnie na scenie pojawia się Hi Fi Banda, prezentując surowe, miejskie brzmienie, które koresponduje z Warszawą widzianą oczami Eldoki.

Eldo wita się z publicznością utworem Zamiast wstępu z płyty Nie pytaj o nią. A słuchacze odwzajemniają się głośnymi brawami i skandowaniem przydomku rapera. Eldo wygląda na nieco zmieszanego tymi wyrazami płomiennego uczucia i cały czas z niedowierzaniem kręci głową. Może Kraków nigdy nie aspirował do miana mekki hip hopu, ale dzisiaj coś jakby drgnęło i frekwencja jest naprawdę imponująca. W kolejnym kawałku ze swojej piątej płyty Eldo Opowiada historie, przepełnione mądrą refleksją i emocjonalnymi obrazami. Tutaj noc jest bardziej uprzywilejowaną porą dnia, bo pod osłoną, a raczej odsłoną zmierzchu można zobaczyć najprawdziwsze ludzkie lęki. W czasie koncertu Eldokę wspiera Diox z Hi Fi Bandy, a za deckami siedzi Daniel Drumz, zresztą od lat zajmujący to zaszczytne miejsce.

Później przenosimy się do płyty 27, w tytułowym kawałku Eldo kolejny raz roztacza nad naszymi głowami swoją filozofię, opowiadając o samotności, pozornych zwycięstwach i realnych upadkach. W utworze Dzieciństwo słyszymy historię czasów, kiedy komunizm uciekał z Polski, a wszystko z wyjątkiem wakacji w Bułgarii i wzajemnego oparcia, jakie ofiarowali sobie ludzie, było towarem deficytowym. W trakcie koncertu Eldo cały czas nawiązuje dialog z publicznością. Sprawdza czy balkony jeszcze żyją, zadaje pytanie o to, kto lubił biegać za piłką w dzieciństwie i z szacunkiem komentuje zgłoszenie się jakiejś niewiasty. Co pewien czas zachęca ludzi do zrobienia hałasu dla Dioxa, Hi Fi Bandy, albo bohatera ostatnich dni – Pjusa. Po tych laurkach czas na trochę starszych kawałków, które były nagrywane jeszcze z Grammatikiem, słyszymy m.in. Nie ma skróconych dróg.

Dla mnie płytą znajdującą się w ścisłej czołówce polskiego hip hopu jak i najlepszą płytą Eldo jest Eternia. Muzyk takimi utworami jak Chodź ze mną, Mędrcy z kosmosu czy Tylko słowo udowadnia, że zasługuje na miano jednego z najlepszych raperów w Polsce. Nie jest w stanie tego zmienić nawet drobne potknięcie, jakim było zapomnienie tekstu Plaży. Chwilową amnezję można usprawiedliwić faktem, że Eldo grał ten kawałek tylko dwa razy. Na koniec usłyszeliśmy jeszcze utwór z płyty Dekada, która ma pojawić się na sklepowych półkach w kwietniu tego roku. Niestety nie doczekaliśmy się bisów, ale Eldo zapowiedział, że po koncercie podpisze wszystkie płyty, które słuchacze przynieśli ze sobą.

Eldo w swoich kawałkach szkicuje kontury Warszawy, które wytyczają równocześnie jego prywatny mikrokosmos. Wrażliwość rapera zderza się z szarą rzeczywistością, a wszystkie obserwacje podane są w wyjątkowo liryczny sposób. Takich koncertów chcielibyśmy więcej.

Justyna Mądro