Piątkowy koncert LUCa zgromadził w klubie Studio niemałą widownię. Co prawda nie była to widownia na miarę koncertu Madonny. Ale biorąc pod uwagę fakt, że LUC zaczynał od sześcioosobowej publiczności, dzisiejszy wynik jest sporym osiągnięciem.

Do czasu koncertu musieliśmy jednak przebrnąć przez support, którego bohaterem był Skorup i towarzyszący mu DJ Hop Beat. Raper między rzędami bloków umieszcza różnego typu opowieści. Głównym tematem jest wyrywanie. W teorii szeroko pojęty termin, w praktyce u Skorupa ogranicza się do wyrywania dup. Niektóre teksty wzbudzają śmiech, co prawda w większości jest to śmiech zażenowania połączony z niechętnym spojrzeniem, zwłaszcza kobiet. Panowie natomiast rozważają w swoim sumieniu dwuznaczne pytanie o to, czy lubią nadwiślańskie dziuple. Trzeba przyznać, że utwory nie nadają się na aforyzmy i nie mają filozoficznego przesłania, ale mimo tego Skorup potrafi zaciekawić (świetny pomysł na kawałek Tłusta lokomotywa.) Jego twórczość można docenić, dopiero, kiedy się ją oswoi. Barwne, proste opowieści są tak inne od tego wszystkiego, co słyszymy na dusznym, polskim podwórku hip hopu, że mimo wszystko uznaję je za wartościowe. Kiedy Skorup kaznodziejskim głosem oświadcza: Babilon musi upaść, a ty goń gołe baby goń, większość osób może mieć wrażenie, że ten support się nigdy nie skończy, że to już zawsze tak będzie. Wbrew obawom, po krótkiej chwili witamy na scenie gwiazdę wieczoru.

LUC jest zdecydowanie osobowością. Wychodzi na scenę w kapeluszu, owinięty białym prześcieradłem, oparty o drewnianą konstrukcję i przekonany o swojej odrębności. Na powitanie kilka słów o tym, że Kraków nigdy nie zawiedzie i o listopadzie, jako głównej przyczynie nieżytu górnych dróg oddechowych (katarus pospolitus). Po ciekawym początku słyszymy pierwszy utwór z płyty − Sztampoland. LUC pokazuje też koszulkę ze swoim układem kostnym, mówi, że przez Internet ściąga nawet majtki i schodzi na chwilę ze sceny, żeby oglądnąć swoją ulubioną telenowelę. A tam podobno kobieta została ugodzona kartoflem w oko. Może to jakiś ziemniak w kształcie miecza obosiecznego?

Oprócz wypowiadania dziwnych porównań i refleksji, nie należy zapominać, że LUC grał też utwory o niemniej osobliwych tytułach: Puenta – popkultura jak żart Strasburgera, Remont na arteriach mego życia czy O tym co należy sobie mówić gdy jest ciężko. Równie ciekawie przedstawia się solowy występ Zgasa, który opowiada nam jak Bóg przez siedem dni stwarzał świat. W tym wyjątkowo muzycznym tygodniu swoje miejsce znajdują: stopa, werbel, hi-het, bas itd. LUC skacze po scenie odziany w czerwony kapturek (dresowy), a muzycy przebrani są za Elvisa, kurczaka i coś w stylu tekturowej lodówki (nie wiadomo czy ma światło w środku). W tych strojach wykonują kawałek O karuzeli życia i puszystym sosie szusów.

LUC ma sceniczne ADHD, co całkowicie spycha w najdalszy kąt resztę zespołu. Zastanawiam się tylko, ile w nim wiarygodności, a ile kreacji i wymyślonej, artystycznej wizji. LUC żywiący niechęć wobec sztampolandu i komercjalizacji telewizji, wystąpi 13 grudnia na kanale tvp2. Tylko czy to jeszcze sposób na walkę ze sztampą?